Megarecenzje - serwis agregacyjny

Sofia Coppola nie ma się czego wstydzić. Po średniej „Marii Antoninie” nakręciła dzieło, powróciła do swojego stylu.

To dzieło nad wyraz skromne, w dodatku zrobione jakby ręką nie tej samej reżyserki, która uwodziła nastrojowym „Między słowami” czy anarchizującą, młodzieżową „Marią Antoniną”.

"Somewhere" to zbiór podobnych, ciepło-leniwych impresji, które przynajmniej w pewnym stopniu wynikać muszą z własnych doświadczeń, zapamiętanych detali, prawdziwych emocji.

„Somewhere” jest jaśniejącym dowodem na to, że Sofia Coppola stworzyła własną poetykę, styl wizualny i melodię opowiadania.

Nagrodzony w zeszłym roku Złotym Lwem w Wenecji film Coppoli to prawdziwy triumf filmowego „tu i teraz”, którego nie burzy nawet naiwnie nonszalancki finał.

Panna Coppola swoim zeszłorocznym „Somewhere” udowodniła, że jest autorką przez duże A, a jej filmowy styl stał się niepodrabialny.

Somewhere: Między miejscami to cichy i ciepły obraz, przede wszystkim, o relacjach dorastającej córki z ojcem, który sam musi dorosnąć.

Ten minimalistyczny film, kojarzący się oszczędnym stylem z autorskim kinem lat 60., toczy się swoim rytmem i wsącza w widza niemal niezauważalnie.

Warto docenić udane zdjęcia Harrisa Savidesa oraz rolę Dorffa, ale przede wszystkim siłą filmu jest scenariusz i skupiona, stonowana reżyseria Coppoli.

Mnóstwo tu drobnych i dowcipnych obserwacji, ale tak naprawdę wszystko to pełniejszy wymiar uzyskało kilka lat temu, w filmie ze Scarlett Johansson i Billem Murray'em.

...film Sofii Coppoli, reżyserki, która jak nikt inny potrafiła podnieść estetykę „Bravo Girl” do rangi sztuki i która zawsze pokazuje dziewczęcy świat naznaczony (nie)obecnością figury ojca.

...z czystym sumieniem można go polecić, jako poprawnie nakręcony, być może nie bardzo odkrywczy, ale ciekawy i „alternatywny” film, dokumentujący współczesny „wielki świat”.

...jeśli ktoś szuka w kinie innego języka niż powszechnie dziś stosowany, powinien być usatysfakcjonowany. 

Dostajemy obraz z pięknymi ujęciami opowiadający lekką historyjkę lub, jak kto woli, bajkę ze szczęśliwym zakończeniem.

Miało być minimalistyczne, a w efekcie z ekranu wieje nudą. Zobaczyć i zapomnieć.

...zdawać by się drobiazgi sprawiają, że choć pełen zachwycających momentów, najnowszy film Sofii wydaje się wtórny, przepełniony pustymi kadrami i nudnawy.

Co by jednak nie pisać o ułomnościach i wtórności "Somewhere", nie zmieni to faktu, że w obrazach Coppoli zawsze ukryty jest ten specyficzny urok noszący znamiona jej nieprzeciętnego talentu.

Smutne to doświadczenie zawieść się na filmie, w którym pokładało się nadzieje.