Megarecenzje - serwis agregacyjny

Świetnie zrealizowane kino, które daje potężnego emocjonalnego kopniaka i nie pozostawia widza obojętnym.

Nie, nie przesadzam, i już się tłumaczę dlaczego uważam "Salę samobójców" nie tylko za najlepszy polski film wszech czasów, ale i jeden z najlepszych, jakie widziałem w ogóle...

Reżyseria, montaż, aktorzy, fabuła i muzyka są tu na najwyższym poziomie.

Łatwo oczywiście ten film zbanalizować, może nawet wyśmiać. Ja widzę w nim hipnotycznie szczery, upiornie wgryzający się w pamięć, działający głównie przez emocje portret młodzieńczej choroby dorastania.

Sala Samobójców to odważne, nowoczesne, wręcz niepolskie kino. Do ideału jeszcze sporo brakuje, ale na pewno nie wypada nie docenić nowego filmu Jana Komasy.

Produkcja Komasy nie jest obrazem wybitnem, ale to bardzo dobry thriller z zastosowaniem świetnego połączenia animacji i filmu aktorskiego.

"Sala samobójców" nie jest też filmem z tezą, Komasa nie chce naprawiać świata i przedstawiać jedynej słusznej prawdy, nie zauważam u niego ani odrobiny tendencji moralizatorskich.

Na dobry poziom filmu złożyło się kilka czynników. Przede wszystkim interesujący scenariusz, ale też świetne kreacje aktorskie.

„Sala samobójców” nie jest filmem wolnym od wad...

Dobre kino i wyjątkowo uniwersalny i aktualny temat.

Film Jana Komasy w każdym niemal ujęciu błyszczy, wabi, przyciąga – to taki „polski film amerykański”, w którym dopieszczono wizualne wszelkie możliwe detale.

Długometrażowy debiut Jana Komasy to najciekawszy film polski, jaki wszedł na polskie ekrany w 2011 roku.

To przede wszystkim na wskroś współczesna rzecz, zarówno pod względem formy, jak i treści.

Efekt finalny może nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań, ale niewątpliwie wyróżnia się na tle nijakiego polskiego kina doby dzisiejszej.

Mimo całej swojej atrakcyjności (wysoki poziom techniczny, ciekawa wizja plastyczna) i aktualności film Komasy potwierdza, że brakuje kina środka o polskiej współczesności.

Minusem Sali samobójców jest nadmiar scen animowanych (przypominają animacje sprzed dziesięciu lat) i powtarzanie banalnych stwierdzeń o źle świata, które co kilka minut serwuje nam dziewczyna.

Czy film jest tak oryginalny, tak kontrowersyjny i szokujący (...) i po prostu tak dobry, jak chciałby tego dział public relations? Nie. Ale i tak warto się nim zainteresować.

Jan Komasa udowadnia, że można w Polsce debiutować przed trzydziestką i nie skończyć z przetrąconym kręgosłupem.

...film to jak dotąd najambitniejsza i z tego względu najboleśniejsza porażka młodego kina w bieżącym roku.

Graficy i animatorzy wykonali ciężką pracę, żeby zwizualizować second life bohatera. Zupełnie niepotrzebnie, first life byłby ciekawszy.

Porusza ważne problemy, jednak czegoś zabrakło bym miał ochotę wrócić do tego filmu w przyszłości, oraz żebym z czystym sumieniem polecał ów obraz.

Po Komasie spodziewam się najlepszego, ale Salę samobójców opuszczam z ulgą.