Megarecenzje - serwis agregacyjny

Jest to mistrzowskie kino, do którego nie chce się już wracać. Obraz wbija się głęboko w pamięć, wciska w fotel i długo nie pozwala dojść do siebie.

Żaden, powtarzam, żaden z polskich reżyserów, robiąc film o tematyce okołowojennej nigdy nie zbliżył się choćby na kilometr do wizji, jaką roztacza przed widzami autor „Róży”.

To wybitne kino, pełne bólu, ale i wiary w to, że nawet wśród zgliszcz można zachować godność.

Smarzowski i Szczerbic fundują nam cholernie bolesną i okrutną lekcję historii.

Smarzowski nakręcił dzieło kompletne.

...powstał film piękny i straszny jednocześnie, poruszający i wstrząsający, wreszcie oferujący widzowi najprawdziwsze katharsis, z którego dumni byliby starożytni Grecy.

...największą zaletą (...) filmu, jak w "Domu złym", jest coś, o czym pisać najtrudniej. Ten dziwny, paraliżujący, metafizyczny błysk, od którego - przyznaję - cały czas nie mogę się uwolnić.

Kino bolesne, drażniące, nieprzyjemne, ale pozostawiające trwały ślad. Niezapomniane.

...mamy do czynienia z niezwykle witalnym obrazem, który ma wszelkie predyspozycje by was przeżuć, połknąć i wypluć.

Uciekam od takich bezpośrednich ocen, ale „Róża” to jeden z najlepszych polskich filmów ostatnich lat...

W Róży Smarzowski zadbał nie tylko o poruszający scenariusz i znakomitą obsadę, ale i o wszelkie pozostałe elementy dzieła filmowego.

..."Róża" zapisze się w historii polskiego kina jako arcydzieło nurtu rozliczeniowego, rozprawiające się z białą plamą polskiej historii.

Kino nie tyle do obejrzenia, co do przeżycia i do przemyślenia.

Prócz zakończenia, jak dla mnie już zbytnio idealistycznego, nie ma tu fałszywych nut. Całość domyka fantastyczna, minimalistyczna muzyka Mikołaja Trzaski. 

To obraz, który obezwładnia, uderza z nieprawdopodobną siłą, po którym pozostaje niezwykłe wrażenie, nieustępujący szok, zastygnięte w pamięci potworne obrazy i niebywała pustka w sercu.