Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Rewers": polskie kino w najlepszym amerykańskim stylu.

„Rewers” nie ma słabych stron. Jest znakomicie napisany, zagrany i zrealizowany. Nie nuży, za to bawi, a nawet uczy (historii).

Zabawa z konwencją? Tak, ale jest w tej piekielnie dobrze napisanej historii (...) coś więcej, niż tylko niewinne igraszki miłośników kina.

"Rewers" Borysa Lankosza zachwycił festiwalową publiczność i udowodnił, że w polskim kinie można debiutować mówiąc odważnie i swoim własnym głosem.

Mam do czynienia z jednym z najlepszych filmów ostatnich lat (i świadomie nie używam tu zawężenia – polski).

...to genialna i jakże niepolska zabawa kinem gatunków: zwłaszcza czarną komedią, dramatem politycznym i thrillerem noir.

Triumfator tegorocznego konkursu festiwalowego w Gdyni, dzieło debiutanta Borysa Lankosza, film, który przywraca wiarę w polską kinematografię.

Stylistycznie film jest majstersztykiem, warsztatowo (...) nijak ma się do polskiego kina robionego na pół gwizdka.

Borys Lankosz śmiało miesza konwencje – przechodzi od inteligentnego śmiechu do czarnej komedii i groteski, od spokojnego obyczajowego opisu do surrealizmu.

Autorzy „Rewersu” przedstawiają historię bez ideologicznych obciążeń, patrzą nań jak na teatr absurdu.

Lankosz prowadzi (...) wyrafinowaną, perfidną grę, zderzając style i konwencje z utrwalonym w podświadomości obrazem tamtych czasów.

"Rewers" polecam, bo z pewnością jest to jeden z najciekawszych polskich filmów ostatniego dziesięciolecia.

„Rewers” to prowokująca umysł opowieść, która ma szansę zniewolić istniejącą, tak wyraźnie w naszej kulturze, inklinację do „pomnikowego” odczytywania historii.

Oryginalność „Rewersu” polega także i na tym, że surrealistyczna historia weń wpisana została przedstawiona w niesłychanie lekki, nowoczesny sposób.

Wcale też nie fabuła gra tutaj pierwsze skrzypce, ale gra konwencjami wpisana w finalny komentarz do tematów aktualnych.

(...) oglądamy czarną komedię, która wywołuje w nas śmiech pomimo trudnego tematu i opowieści niekoniecznie zabawnej.

Lankosz kocha kino. On czuje język filmowy i potrafi go używać.

W babski świat pań Jankowskich wkracza nagle makabra. Śmiech zamiera widzowi na ustach, by po chwili pojawić się znowu, na widok czynów, o które byśmy tych dam nie podejrzewali.

Wszystko odpowiednio dozowane, elegancko i z klasą przyprawione, w swojej kategorii – po prostu znakomite

Przykre, że coś, co jest poprawne i nic ponadto, na tle polskiej mizerii może wydawać się nawet arcydziełem.