Megarecenzje - serwis agregacyjny

Gus Van Sant niby po raz kolejny opowiada o młodości sprzężonej ze śmiercią, ale tym razem czyni to w sposób znacznie bardziej atrakcyjny niż w „Słoniu” czy „Paranoid Park”. 

...dopieszczona, sentymentalna, z pozoru zbyt gładka stylistyka filmu ma sens znacznie poważniejszy - najważniejszym tematem "Restless" jest przecież forma, której potrzebujemy jak powietrza.

Niezwykła jest ta lekkość, ten nieśmiały optymizm i ogromna naturalność z jaką poprowadzona została ta historia.

Wasikowska i Hooper są tak naturalni, że ma się wrażenie oglądania filmu dokumentalnego o odchodzeniu.

Temat potwornie ciężki, mimo to, reżyser przedstawił go z niebywałą lekkością i niespotykanym dotąd u niego urokiem.

Gus Van Sant (...) nie roztacza przed nami ckliwego love story pełnego patosu i pretensjonalności.

„Restless” nie jest filmem dekady, roku, nie jest też filmem sezonu. Nie jest filmem, który zmienia życie. Jest natomiast nieodparcie czarownym kawałkiem małego, przyjemnego kina.

Mimo że finał tej opowieści jest z góry przesądzony, a fabuła nie zaskakuje niczym odkrywczym, to obraz ogląda się z zapartym tchem.

... reżyser (...) z niezwykłą płynnością przechodzi od scen wesołych do tych bardziej romantycznych czy smutnych, a wszystko to składa się w spójną, słodko – gorzką i wzruszającą opowieść.

To dość zadziwiające jak na reżysera pokroju Gusa van Santa, ale w jego karierze zdarzały się już bardziej spektakularne mariaże gatunkowe.

Film Gusa Van Santa spóźnił się o dobrych kilkanaście lat.

Jego dramatyczna struktura jest zbyt banalna, żeby wywołać wzruszenie, jego postaci zbyt sztuczne, by przejąć się ich losami, a naddatek dziwactwa zbyt rozpraszający, żeby cokolwiek brać na poważnie.

Jeśli lubicie głaszczące oko nastrojowe kadry podane przy wtórze wpadających w ucho indie rockowych piosenek,  to gwarantuję Wam, że nie wyjdziecie z kina zawiedzeni.