Megarecenzje - serwis agregacyjny

...poza sprawą seksualnego przestępstwa i ucieczki przed sądem, „Polański Ścigany i pożądany” to świetnie sporządzona filmowa biografia artysty.

"Polański: Ścigany i pożądany” to film, który będzie zaciekawi zarówno gorliwych obrońców reżysera, jego zagorzałych przeciwników, jak i tych, którzy jeszcze nie mają zdania.

Największą zaletą filmu Zenovich jest bezstronność. Reżyserka nie feruje wyroków, raczej poszukuje prawdy. Ale robi to też ze świadomością, że prawda obiektywna nie istnieje.

W filmie widać, że Zenovich wykonała nie tylko ogromną robotę researcherską, ale i artystyczną.

Klasa filmu Zenovich polega na stworzeniu fascynującego widowiska, które jest zarazem rzetelnym opisem budzącej tak skrajne emocje sprawy.

Wywód Zenovich jest sugestywny i solidnie podbudowany faktograficznie, a zebrany przez nią materiał, na który składają się wywiady, archiwalia i fragmenty filmów Polańskiego - skomponowany znakomicie.

Reżyserka bardzo skrupulatnie przedstawia nam nieznane dotąd szczegóły sprawy sądowej przeciwko Polańskiemu, która doprowadziła przed laty do jego ucieczki z terytorium USA.

Faktycznie tematem przewodnim filmu nie jest Polański, to refleksja nad niewydolnością amerykańskiej jurysdykcji gra pierwsze skrzypce.

Reżyserka, umiejętnie wplatając w narrację fragmenty filmów Polańskiego, udowadnia, że ci, którzy go sądzili, brali fikcję za rzeczywistość.

Oglądając film Zenovich ma się wrażenie, że dotyczy sprawy z lekka przebrzmiałej, pochłoniętej przez ducha dziejów.

Zawsze byłem (jestem i będę) stronnikiem Polańskiego. Ale kino opuszczałem z poczuciem lekkiej ambiwalencji. Odrobinę zachwiano tu moimi przekonaniami. I to właśnie odbieram jako największy komplement dla samego filmu.

„Polański: ścigany i pożądany” jest dokumentem rzetelnym i bardzo sprawnie zmontowanym. To, co wydaje się jednak w nim najważniejsze to spokojny i nieobarczony nienawiścią osąd reżyserki Mariny Zenovich.

Zenovich nie interesuje, co wówczas się zdarzyło. (...) Interesuje ją przede wszystkim proces, który natychmiast stał się medialnym spektaklem na światową skalę.

Przed seansem polecam zapoznać się ze zwiastunem dokumentu Mariny Zenovich. Zapisy z policyjnego protokołu przeplatają się w nim z fragmentami "Dziecka Rosemary" i "Lokatora".

Film "Ścigany i pożądany" z pewnością warto obejrzeć.

Praca, jaką wykonała Zenovich nad odnalezieniem nieistniejących w obiegu archiwaliów i namówieniem do udziału w filmie ludzi związanych ze sprawą jest imponująca.