Megarecenzje - serwis agregacyjny

Chociaż mamy dopiero początek stycznia, z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć: drugiego tak bardzo olśniewającego wizualnie filmu w tym roku już nie będzie.

Z czystym sumieniem polecam najnowszy obraz Terry’ego Gilliama wszystkim tym, którzy gustują w tego typu klimatach oraz tym, którzy chcieliby przeżyć zwariowaną przygodę, dobrze się bawiąc...

Osobiście, nową produkcję Gilliama „kupuję” i serdecznie polecam.

Tak, to prawda, że „Parnassus” nie jest najlepszym filmem Gilliama. Ale co to znaczy? Tylko tyle, że wśród poprzednich zdarzały się absolutne arcydzieła. A jego najnowsze dziecko i tak jest wysokiej klasy.

„Parnassus” to ciekawa wyprawa w głąb umysłu człowieka, który w wyobraźni odnalazł źródło ocalenia. Podróż, na którą warto poświęcić jeden bilet do kina.

Na szczęście Gilliam wciąż ma w sobie wiele z dawnego Pythona i wśród sekwencji przeciętnych są też takie, które zachwycą lub rozbawią każdego jego fana.

Film zapełnia kreatywna anarchia, która sprawia, że oglądanie "Parnassusa" jest przeżyciem niemożliwym do opisania, ale z drugiej strony zrozumiałe jest wytykanie reżyserowi wszystkich niedociągnięć, których się dopu

Kto chce nacieszyć oczy, "Parnassusem" na pewno nie będzie zawiedziony, kto jednak szuka w kinie czegoś więcej, poczuje po seansie niedosyt.

...zdecydowanie bardziej warto uświadczyć czysto gaimanowskiej magii niedoskonałego filmu Terry'ego Gilliama, niż pustej wizji kolejnego hollywoodzkiego produkcyjniaka.

Dałem się wciągnąć w bajkowy świat, magię kinowego ekranu i przez czas trwania filmu powierzyłem swe postrzeganie twórcom Parnassusa.

Z pewnością będzie polem do różnych analiz, gdyż nie sposób pojąć niektórych pomysłów za pierwszym razem. A tym, którzy uważają, że wiedzą o Parnassusie wszystko gratuluję – jesteście lepsi od same

Najnowsze dzieło Terry'ego Gilliama, pomimo braków w fabule i pewnych niekonsekwencji, jest całkiem dobrym filmem, momentami nawet rewelacyjnym i magicznym.

Są tu sceny malarsko błyskotliwe, znakomite, ale też takie, które robią wrażenie, że po prostu przyszły akurat twórcy do głowy i postanowił je zrealizować bez dbałości o fabularne konsekwencje.

Gilliam wyjątkowo pieczołowicie dba o spójność narracji (...) i dopiero w drugiej godzinie wprowadza nadto artystycznego chaosu, ale na jego Parnas warto się wdrapać.

Film ten na pewno przyciągnie do kin fanów Gilliama. Odnajdą oni tutaj wszystko, co składa się na jego kino: wyobraźnię, bajkowość, ironię, surrealizm.

Terry Gilliam, współtwórca niedoścignionego „Latającego cyrku Monty Pythona”, jest artystą obdarzonym tak wielką wyobraźnią, że często sam nie potrafi nad nią zapanować.

Trzeba po prostu wyłączyć racjonalne myślenie i poddać się temu spektaklowi. Wtedy ogląda się całkiem dobrze, można się też trochę pośmiać, bo Gilliam nie byłby sobą gdyby do filmu nie przemycił także sporej dawki humoru.

Brak płynności, zespolenia wątku i oczekiwanie na to „coś” doprowadziło mnie do sceny końcowej z wyraźnym niedosytem.

Gdzie się podział dawny Terry Gilliam ze swoim absurdalnym „montypythonowskim” poczuciem humoru? Zniknął poniesiony, a w końcu przegnieciony swoją własną potężną wyobraźnią.

Historia, obdarta z jakiejkolwiek dramaturgii, schodzi na drugi plan, wraz z upływem czasu zaczyna się plątać, by wreszcie ugrzęznąć w bagnie nielogiczności.