Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Odlot" to bezsprzeczne arcydzieło; dowód żywotności amerykańskiej tradycji narracyjnej i potwierdzenie rosnącej renomy studia Pixar.

Kto jeszcze nie zakochał się w filmach Pixara niechaj czym prędzej biegnie do najbliższego kina!

"Odlot" to prawdziwy majstersztyk kina animowanego. Koniecznie trzeba zobaczyć.

„Odlot” nie jest (...) jedynie rozrywkową konfekcją dla najmłodszych, lecz dowcipnie balansuje pomiędzy filmowymi gatunkami, nie tracąc nic ze swej uroczej naiwności.

„Odlot" to zrealizowana w dwóch technikach (dwu i trójwymiarze) wspaniała, bajecznie kolorowa filmowa przygoda, która z pewnością zachwyci nie tylko tych najmłodszych widzów.

Jak na kino familijne z mocno wyeksponowanym wątkiem proekologicznym lepiej być nie mogło.

Zadziwia pomysłowość i konsekwencja, z jaką pixarowcy potrafią ożenić całkiem poważne problemy egzystencjalne i cywilizacyjne z wartką, dowcipną akcją i atrakcyjnymi bohaterami.

Nota nie jest maksymalna tylko ze względu na zeszłoroczny, jeszcze lepszy "Wall-E". 

Film wyrasta (...) ponad przeciętność dzięki zakotwiczeniu tej przygodowej fantazji w egzystencjalnych problemach: poronienia, starości, choroby, śmierci, dzieciństwa bez ojca.

O ile prolog może być nieco niezrozumiały i po prostu zbyt trudny dla młodszych dzieci, o tyle później czeka na nie naprawdę zabawna i mądra historia.

Twórcy z wprawą mieszają dziarską komedię przygodową w stylu Indiany Jonesa z szalonymi, często surrealistycznymi pomysłami.

Przepiękna, kipiąca kolorami animacja, za którą zdecydowanie należą się brawa Pixarowi.

Oryginalny, odważny i niemal rewolucyjny to przykład połączenia animacji artystycznej z familijną.

Złoty wiek amerykańskiej animacji wciąż trwa - głównie za sprawą niezawodnego studia Pixar (od jakiegoś czasu sprzymierzonego z Disneyem).

Piękne przesłanie oraz wyjątkowe potraktowanie historii emerytowanego sprzedawcy balonów i zarazem wielkiego marzyciela, z pewnością zapadnie widzom na dłużej w pamięć.

Odlot wzrusza i chwyta za serce nawet tych najbardziej zatwardziałych, nie używając tanich sentymentalnych chwytów.

To bodajże pierwszy film, w którym osławione "3D" nie jest celem samym w sobie, ale stanowi integralną, organiczną wręcz część samej narracji.

Postacie są zabawne (szczególnie Dug i Kevin), a cała historia została przedstawiona z kunsztem godnym Toy Story, Monsters Inc., czy Niemamocnych.

Scenariusz jest za bardzo upchany schematami, co kłuje i boli w zestawieniu z takim Wall-em, w którym brak dialogów i początek dawały nieźle po garach.

Brakuje w tym wszystkim jakiegoś powiewu świeżości i przede wszystkim choćby odrobiny humoru. W trakcie całego seansu zdarzyło mi się uśmiechnąć zaledwie kilka razy i ani razu roześmiać.