Megarecenzje - serwis agregacyjny

Choć świat Winnipeg jest ciemny, chłodny i niegościnny, to film Guya Maddina magnetyczną mocą uzależniania sprawia, że ulegając sugestiom reżysera decydujemy się na mroczną podróż(...)

Patrząc na twórczość Maddina nasuwa mi się (...) zawsze pytanie, czy byłby on wstanie stworzyć film dla masowej publiczności? Bo w tym co robi teraz osiągnął już niekwestionowane mistrzostwo.

„Moje Winnipeg” to (...) film bardzo ciekawy formalnie poprzez odwołania do kina niemego (chociażby czarno-biały obraz), ekspresjonizmu niemieckiego, twórczości wybranych pisarzy (fascynacja Brunonem Schulzem).

Filmu takiego jak "Moje Winnipeg" nie wymarzyliby sobie nawet w najśmielszych snach ani Tim Burton, ani Terry Gilliam.

Maddim po raz kolejny obezwładnia widza swoją nieposkromioną wyobraźnię, miesza surrealizm z czarnym humorem, nostalgię z popkulturą, groteskę z lirycznym tonem.

Aby uciec od nielubianego świata, nie trzeba się od niego odwracać. Wystarczy stworzyć własny.

Wytarło się dziś nadużywane określenie: "oryginalny", to prawda. Ale jeśli są twórcy, którzy faktycznie oryginalne kino tworzą, Maddin należy do nich bez wątpienia.

Reżyser tłumaczy strzępy wspomnień, swoje dziecięce urojenia i dorosłe traumy na język kina. Robi to z dystansem i poczuciem humoru, ale nigdy nie wpada w łatwą zgrywę.

Do tej pory Maddin był znany w Polsce przede wszystkim wśród festiwalowej publiczności (...), ale to dobrze, że przynajmniej "Moje Winnipeg" ma szanse dotrzeć do szerszej grupy widzów.

Po prostu Winnipeg – to cudownie oniryczne, tajemnicze, senne Winnipeg, nie jest miejscem dla każdego. Ale na pewno warto je odwiedzić, choćby na chwilę.

Film jest połączeniem terapii z egzorcyzmami, snu z kroniką. Narrator zatrudnia aktorów, którzy mają mu zrobić „ustawienia” sytuacji rodzinnych z czasów jego dzieciństwa.

Ogląda się ten eksperyment fatalnie, mimo szczerych chęci reżysera, żeby pretensjonalne bajdurzenie hamować ironią, a oniryczną poetykę wykorzystywać do czegoś więcej niż mnożenie intrygujących skojarzeń.

Owszem, możemy odnaleźć własne Winnipeg w naszych umysłach, o ile uda nam się nie wyłączyć w połowie filmu, który jest mniej więcej tak ciekawy, jak oglądanie czyichś albumów z rodzinnymi zdjęciami.