Megarecenzje - serwis agregacyjny

Milczenie Lorny  Luca i Jean-Pierra Dardenne trzeba zliczyć do filmów wybitnych i niepokojących pozorną pustką.

Dardenne’owie opowiadają historię Lorny w taki sposób, że każda kolejna scena prowadzi nas zupełnie nie tam, gdzie się spodziewamy.

Bez bezpośrednich odniesień, zaszyfrowanych aluzji w naturalny sposób rzeczywistość i uwięzieni w niej bohaterowie zyskują metafizyczny sens. Tak działa tylko wielkie kino.

W perfekcyjnie zrealizowanym moralitecie „Milczenie Lorny” bracia Dardenne (...) powracają do problemu kary i winy.

Bracia Dardenne potrafią doskonale uchwycić dwoistość ludzkiej natury, jej częściowe, lecz faktyczne zezwierzęcenie splecione z humanistycznym tryumfem.

Bracia Dardenne stworzyli opowieść o moralności, sumieniu, winie i odkupieniu, w której nie ma krztyny dydaktyzmu. Jest za to nadzieja odnaleziona na dnie.

Braciom Dardenne znowu udało się nam wybić z głowy pewność co do tego, że już wszystko o sobie wiemy. Po raz kolejny genialnie obnażyli ludzkie słabości i pokazali jak łatwe jest zło. Tym razem jego nosicielem jest niepozorna Lorna. <

Opowiadają niespiesznie statycznymi kadrami historię z życia (lub z gazety) wziętą, w której quasi-sensacyjny wątek opleciony zostaje wokół ważnego moralnego dylematu.

Kino braci Dardenne stanowi niezwykłe połączenie realizmu i alegorii, pesymizmu i głębokiej wiary w rzeczywistość.

Za „Milczenie Lorny“ bracia Dardenne zasłużenie dostali w Cannes nagrodę za scenariusz.

Prosty, pozbawiony efektów, muzyki i gwałtownej ekspresji film braci Dardenne, nie jest jednak tylko reporterskim sprawozdaniem z ewolucji postaci.

Dopóki akcja rozgrywa się na poziomie czystej obserwacji, obraz ociera się o arcydzieło, jednak w pewnym momencie braci bierze chęć na psychologiczne parabole i wtedy tracimy kontakt z filmową materią.