Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Lincz" to z pewnością kino warte obejrzenia - to dobrze, że w natłoku produkcji romantycznych i stricte komercyjnych znajdują się u nas produkcje biorące na rozkład tak trudną tematykę.

Nie brakuje w nim wtórnych pomysłów, skrojonych pod tezę postaci i konwencjonalnej formuły. Na szczęście ma też do zaoferowania coś ponadto.

"Lincz" to kino, jakiego w Polsce ostatnio trochę brakuje - drapieżne, gęste od emocji. 

„Oparte na faktach" – ta informacja poprzedzająca filmową akcję dowodzi zwykle bezradności scenarzysty, niepotrafiącego niczego atrakcyjnego wymyślić.

"Lincz" to pełne emocji, trzymające w napięciu i poruszające dzieło. To jednak też kolejna potworna i dramatyczna historia, pokazana w doskonale znanych brudnych, przytłumionych barwach.

Gdyby Łukaszewicz nie bał się filmowych eksperymentów, zrealizowałby opowieść o samosądzie we Włodowej w konwencji krwawego horroru i prawdopodobnie Lincz byłby dziś pierwszym nadwiślańskim slasherem.

W kategorii poprawnych telewizyjnych inscenizacji pod hasłem "to zdarzyło się naprawdę" film broni się nieźle, ale z prawdziwym kinem, (...), nie ma nic wspólnego.

...obraz pozostaje na poziomie kina gatunków w banalnym wydaniu, a młody reżyser spłaca dług nie twórcy ''Mojego Nikofora'', ale rzemieślnikom gorszego sortu.

Utwór Krzysztofa Łukaszewicza to brakujące ogniwo pomiędzy kinem a telewizyjnym formatem w rodzaju "W11"

To byłby świetny film, gdyby tylko wziął się za niego dobry reżyser (np. Pasikowski).

Lincz jest filmem eksploatacyjnym, telenowelą i niemądrym felietonem w jednym.

Historia (także linczu we Włodawie) wielokrotnie pokazała, że można wypisywać niczym nieuzasadnione bzdury. I robić ociekające fałszem, płytkie filmy. Właśnie takie jak „Lincz”.