Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Las" nie jest ani artystowski, ani banalny - nawet jeśli nie wszystkich, co oczywiste, zachwyci.

Wpisując się w tę wyrafinowaną estetykę, drażniąc i idąc pod prąd, Dumała pokazał klasę.

Nie ma łez, lamentu, jest  prawda: wysadzanie, podmywanie, chłodna obserwacja bezwładnego ciała. Ładunek emocjonalny emanujący z tych mechanicznych czynności jest potężny.

..."Las", rozpisany na dwójkę aktorów wypełniony symbolami obraz, którego z całą pewnością nie zawojuje sal kinowych (...) Jednak bez wątpienia znajdzie wierne grono fanów...

Szkoda (...), że w tym zamglonym lesie brak pięknej, mglistej oniryczności, jaka unosi się nad animacjami Dumały. Rysowane kadry z początku "Lasu" wzbudzają apetyt na coś więcej.

„Las” to opowieść trudna w odbiorze, pełna symboli, biblijnych odniesień i niedomówień. Ten wizualnie chropowaty esej filmowy przypomina wyrysowany rysikiem świat animacji – trudny, intymny, fizjologiczny wręcz.

Las to film o wyjątkowej atmosferze, świetnych zdjęciach, estetycznie piękny, ale pozostawia widza w uczuciu dziwnego, niewygodnego niedosytu.

Takiego koncertu irytującej melancholii na ekranie i frustracji poza nim, dawno nie było.