Megarecenzje - serwis agregacyjny

Ta niezależna komedyjka przejdzie do historii kina jako film, który stał się kultowy w dniu swej premiery.

„Juno” to niezwykle inteligentna komedia, na poważny temat rozpisana, choć nie raz już podejmowany, tym razem ujęty bez powielania.

Reitman z seksowną scenarzystką Diablo Cody jak ognia unika uogólniania. Nie proponuje prostych recept, nie udaje najmądrzejszego i stawia się na równi ze swymi nastoletnimi bohaterami.

Szesnastoletnia, amerykańska Juno to młoda kobieta, którą koniecznie trzeba poznać.

Juno (2007) porusza kontrowersyjne tematy, jak niechciana ciąża, aborcja czy adopcja, ale opowiada o nich z lekkością, polotem i optymizmem.

To właściwie komedia - ale komedia serio, której bohaterka broni się humorem przed opresją bardzo niewesołej sytuacji.

Urok, prostota, mądrość przy świetnej realizacji. Niczego więcej nie potrzeba do doskonałego, lekkiego filmu.

Produkcja Reitmana to kwintesencja kina niezależnego, z jednej strony inteligentna, z drugiej dowcipna i lekka, obrazująca normalne, nie przekoloryzowane zachowania, pokazane z odpowiednią dozą humor.

Jeśli pokazanie tak ważnego problemu w humorystyczny sposób miało być eksperymentem, to powiódł się on w stu procentach.

Waga poruszonego w „Juno” problemu łączy się z prostotą opowieści, której bezpretensjonalność okazuje się najlepszym sposobem na ominięcie ostrza krytyki moralistów.

Świetny scenariusz trafił w ręce reżysera Jasona Reitmana, który znalazł idealną wykonawczynię głównej roli – Ellen Page. Jej Juno jest zwyczajną, współczesną nastolatką, zmuszoną przedwcześnie do podejmowania

Bezpretensjonalny, pozbawiony moralizatorskich zapędów film o dorastaniu, który jednocześnie nie jest kretyńską komedią dla niewyżytych seksualnie szesnastolatków...

Kiedy ogląda się ten totalnie bezpretensjonalny, skromny, za to pełen wigoru film, nie sposób nie ubolewać, że u nas nikt tak nie potrafi.

Jeżeli (...)uda się zapomnieć, że Juno nie ma ambicji stanąć w jednym szeregu z przejmującymi dramatami psychologicznymi, można przez dwie godziny raczyć się bez wyrzutów sumienia ciepłą i optymistyczną

Wiele osób twierdzi, że „Juno” to ciepły film. Bzdura.