Megarecenzje - serwis agregacyjny

Czasem siła uwodzicielska filmu potrafi przeważyć nad widocznymi gołym okiem niedoskonałościami - i tak jest w tym przypadku.

Fantastycznie zagrany przez dwójkę Firth-Rush film ma troszkę wolny początek, ale potem rozkręca się tak, że zwyczajnie nie mogłem się oderwać od tej nietypowej przecież opowieści.

To film bez słabych stron, perfekcyjnie zrealizowany, w szczegółach oddający klimaty i nastroje końca lat 30. XX wieku, z doskonałymi aktorskimi kreacjami.

Anglicy wiedzą co robić z językiem - błyskotliwe dialogi tworzą esencję fabuły, słowne interakcje, pełne doskonałego angielskiego humoru świetnie odzwierciedlają brytyjskie neurozy, zdystansowanie, ideę powierzchownych kontaktów.

"Jak zostać królem" wydaje się dziełem kompletnym.

Historia, wydawałoby się dość niepozorna, okazuje się niezwykle poruszająca i emocjonująca, zwłaszcza, gdy mamy świadomość, że oparta jest na prawdziwej historii.

Film Toma Hoopera jest porywającą opowieścią o samotności władzy i potędze przyjaźni, w której dyskretnie przegląda się historia pierwszej połowy XX w.

"Jak zostać królem" to mały, wielki film.

Już wkrótce nikt go nie będzie wspominał i niech to będzie najlepszym, choć smutnym dowodem na spadek kondycji kina w ostatnich kilku latach.

To czyste, aktorskie kino w najlepszej postaci.

Talent i mistrzowskie opanowanie rzemiosła przez wspomnianą trójkę to firma równie solidna co schemat wykorzystany w fabule. I tak samo skuteczna.

...znakomity (choć trochę przewidywalny), wystawny dramat historyczny, który, co ważne, skupia się przede wszystkim na postaciach, a cała reszta stanowi tylko (albo aż) wysmakowane tło, które idealnie współgra z całością.

Świetnie zagrane, z doskonale skonstruowanym scenariuszem, błyskotliwymi dialogami, muzyką, scenografią (gabinet Lionela Logue!) wyizolowującą poszczególne postacie... "Perełka", którą z przyjemnością się ogląda.

„King’s speech” to film perfekcyjny, bo z historycznej fabuły nie powstała papka, a biograficzny aspekt nie sprowadził się tylko do chłodnego przekazania widzowi poszczególnych faktów.

W moim odczuciu Hooper jedynie „prześlizgnął” się po tej niezwykle interesującej i niewyeksploatowanej historii króla Jerzego VI.

Prócz doskonałego aktorstwa, film Toma Hoopera oferuje widzom stylową (choć nieco staroświecką) realizację, dowcipne dialogi oraz budujące przesłanie. Propozycja nie do pogardzenia.

Nie zaskoczenie jest zatem główną atrakcją tego po angielsku statecznego filmu. Jest nią aktorstwo.