Kolejny solowy album nazwanej "czarną Norah Jones" - Lizz Wright. Krążek wypełniają tradycyjne utwory gospel oraz własne kompozycje Lizz Wright. Na płycie gościnny udział wzięli m.in. Angelique Kidjo,...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Podstarzały weteran wojenny i wdowiec pragnie zemścić się za morderstwo swojego najlepszego przyjaciela wymierzając sprawiedliwość we własny sposób. (FILMWEB)
Środki wyrazu potęgują wymowność dzieła – zapach, dotyk, obraz – składają się na niekwestionowany artyzm.
Scenarzysta Gary Young oraz reżyser ukazują świat okrutny, przerażająco pusty i bezsilny. Przy okazji zapewniają nam kawał filmowej rozrywki, tworząc znakomity thriller zemsty.
Harry Brown to nic nowego w świecie filmu. To dobrze wyreżyserowany i nakręcony schemat, który jednak kupuję, bo nie wciska kitu i nie powoduje odruchów wymiotnych po 20 minutach seansu.
Znakomity debiut Daniela Barbera to mocne kino – w kraju, w którym powstało, dozwolone dla widzów od 18. roku życia.
Jakkolwiek nie oceniać "Harry'ego Browna", to jest to film do bólu ograny i przewidywalny w każdym kadrze. "Rambo", serie "Brudny Harry" i "Życzenie śmierci", tarantinowski "Kill Bill", "
"Gran Torino" to nie jest, ale ci, którzy wybiorą się na brytyjski dramat sensacyjny, z pewnością nie wyjdą z seansu zawiedzeni.
Barberowi udało się stworzyć(...) film, który łączy trzymający w napięciu thriller o ciekawej stylistyce z przesłaniem społecznym, które powinno obchodzić każdego z nas.
...film mogę polecić każdemu miłośnikowi kina przede wszystkim z dwóch powodów: ponurych, dołujących, a jednocześnie pięknych zdjęć nieprzyjaznego Londynu oraz Michaela Caine'a.
"Harry Brown" to film brutalnie rzeczywisty, a raczej równie brutalny, co rzeczywistość.
Z punktu widzenia rzemiosła filmowego pierwsza część filmu jest zdecydowanie lepsza, doskonale budując napięcie i umiejętnie tworząc mroczną atmosferę dzielnicy zła...
Fabuła jest prosta i przewidywalna, ale dzięki Caine'owi "Harry Brown" jest naprawdę solidnym kinem sensacyjnym.
Przemoc bijąca z ekranu poraża, ale równie potworne jest poczucie paraliżującej bezradności wobec niej.
Harry Brown daje się oglądać, ale rozrywka to żadna, a doznania artystyczne mizerne.
Byłaby to absolutna rutyna (...), gdyby nie aktorstwo Caine'a i znakomite, utrzymane w pesymistyczno-brunatno-jesiennej tonacji zdjęcia młodego Martina Ruhe.
Balansu między społecznym kinem a sensacją nie dało się utrzymać.
Jedym co wyróżnia film w całej rzeszy schematycznych, pseudospołecznych obrazów, jest przemoc w dużej obfitości i zróżnicowaniu.
Jeśli już chcecie zobaczyć coś z Harrym, to polecam raczej filmy: „Brudny Harry", „Harry Angel" czy „Kiedy Harry poznał Sally".
Jak na mocne kino społeczne „Harry Brown” jest za płytki, jak na thriller zbyt oczywisty.