Megarecenzje - serwis agregacyjny

Przyznam szczerze i bez cienia zażenowania – zakochałam się w najnowszym filmie Mike’a Leigh.

Mike Leigh postanowił pójść na przekór tym tendencjom i nakręcił film o pogodnej, życzliwej światu i ludziom, wrażliwej i troskliwej kobiecie.

Mimo rozmaitych przerysowań obraz jest prawdziwy. Nawet lekko szokujący, tandetny styl głównej bohaterki wydaje się wiarygodny.

Nie ma dwóch zdań: „Happy-Go-Lucky” to komedia, barwna i pogodna niczym Londyn na wiosnę.

Trudno, życie może nie jest usłane różami, ale trwa dalej i warto się nim cieszyć. Ta iście Chaplinowska konkluzja nie jest podlana lukrem. Silnie zakotwiczona w rzeczywistości, autentycznie krzepi.

Najnowszy film reżysera dowodzi, że kinu nie potrzebne są wielkie tematy, bo nawet o najzwyklejszych i najskromniejszych rzeczach można opowiedzieć ciekawie i z humorem.

Zamiast bzdur rodem z poradników motywacyjnych, odnajdziemy w niej przekonujące dowody wywrotowej tezy, że życie może być całkiem przyjemne.

Ciężkie zadanie spoczywało na barkach Hawkins, gromkie brawa za utrzymanie mojej uwagi przy uwzględnieniu faktu, że film praktycznie nie posiada fabuły, a wszystkie inne aspekty również są bez znaczenia.

Leigh opowiada o codzienności, pokazuje, że coś, co wydaje się zwyczajne i szare, może być kolorowe.

"Happy-Go-Lucky, czyli co nas uszczęśliwia" przywołuje szeroki uśmiech na usta widza. Historia życzliwej Poppy to jeden z najlepszych filmów Mike’a Leigh.

Przy wszystkich swoich wadach jest to jednocześnie film wymarzony na długie, smutne zimowe wieczory. A poza wadami, są jeszcze i zalety. Równie liczne.

"Happy Go Lucky…" przez swój stoicyzm niesie pocieszenie bez nachalności, podkręcania, słodzenia.

Całość opowiedziana jest z humorem, który jednak momentami przełamywany jest przez zaskakująco emocjonalne sceny.