Megarecenzje - serwis agregacyjny

Arriaga bawi się natężeniem emocji, raz z chłodną precyzją, gdzie indziej z uczuciowym zaangażowaniem opowiada o tych najważniejszych w życiu człowieka potrzebach.

"Granice miłości" piękna i mądra opowieść o potrzebie kochania i o różnych obliczach miłości, o szczęściu okupionym bólem.

Emocje, jakie budzi w człowieku ten film są niewyobrażalne. Dawno nie widziałem czegoś podobnego. Obraz jest wprost przepełniony uczuciami winy, żalu i smutku, przez co porusza widza do głębi.

To wyśmienite, godne polecenia kino, którego nie sposób wycenić na mniej niż cztery gwiazdki.

Dobrze wyreżyserowana produkcja Ariagii sprawia, że film nie tyle się ogląda, ile przeżywa.

Guillermo Arriaga lubi wielowątkowe historie, które zbiegają się w jeden punkt. Pokazał też, że wie, co czują kobiety.

Arriaga w debiucie pozostał zachowawczy i ponieważ korzysta ze swoich sprawdzonych chwytów, nie jest już w stanie widzów zaskoczyć.

Jest to zarazem niesłychanie ciekawe studium złożonych relacji rodzinnych, gdzie niejasna wina matek (...) odciska się na młodszym pokoleniu.

Jak widać, film wywołuje we mnie prawdziwą burzę mieszanych uczuć. O jednym mogę zapewnić: tuzinkowy nie jest.

Tymczasem, doskonale znając dorobek twórczy meksykańskiego scenarzysty „Granicom miłości" możemy przypisać jedynie wtórność, monotonię i, co boli chyba najbardziej, brak pomysłu.

Arriaga jako reżyser jest monotematyczny i przewidywalny, a jego obraz choć na pewno nie jest zupełnie nieudany, nie jest też w stanie na dłużej zagościć w pamięci widza.

Debiutancka produkcja Arriagi ma więc ogólnie u mnie ocenę zaledwie średnią, ale z pewnością Pan Guillermo szybko wyciągnie wnioski ze swoich błędów.

Film, przypominający koślawą kopię greckiej tragedii, ma jedną zaletę – grę Charilze Theron.

Główną wadą filmu jest mało oryginalny scenariusz i słabe aktorstwo, nie pomógł fakt, iż film został zrealizowany przez twórców, mających na swoim koncie niejednego Oskara.