Megarecenzje - serwis agregacyjny

Na uwagę poza grą aktorską, zasługują również przepiękne zdjęcia oraz muzyka, które sprawiają, że pomimo wielu dość wstrząsających scen, film nie traci swojej wyjątkowej plastyczności.

Skolimowski jest reżyserem niezwykle zdyscyplinowanym: nie szafuje symbolami i nie popada w egzaltację. Tam, gdzie inny twórca zabrzmiałby bełkotliwie, on pozostaje klarowny i oszczędny.

"Essential Killing" to kino dynamiczne, a jednocześnie przytłaczające swym bezpośrednim przekazem.

Jest w "Essential Killing" coś, co właściwie nie zdarza się we współczesnym polskim kinie - Skolimowski nie prowadzi widza za rękę...

"Essential Killing" to po prostu świetnie zrobione kino: oszczędne, a zarazem drapieżne, enigmatyczne i bogate w symbole, emocjonalnie wychłodzone, a mimo to poruszające.

Najmocniejszym atutem filmu jest po prostu historia, pomysł jaki zrodził się w głowie reżysera, Jerzego Skolimowskiego. W połączeniu ze świetną realizacją efekt jest doskonały.

"Essential Killing" to dzieło z wielu względów wyjątkowe, ale trudno mi uciec od uporczywego skojarzenia z jednym z moich ulubionych filmów - "Truposzem".

W "Essential Killing" ludzie to puste skorupy, kukły porozstawiane w odpowiednich miejscach.

To kino dla festiwalowych masochistów, którzy cenią przede wszystkim przekaz i żaden ekranowy naturalizm im niestraszny.

...siłą oddziaływania tego filmu jest łączenie kontrastów, harmonia uzupełniających się przeciwieństw.

Jerzy Skolimowski (wraz ze współscenarzystką Ewą Piaskowską) zrobił wszystko, byśmy już od pierwszych scen filmu czuli się zdezorientowani.

„Essential Killing” to bardzo konsekwentnie opowiedziana historia bez taniego efekciarstwa.

[Skolimowskiego] interesuje (..) przede wszystkim dramat człowieka w sytuacji ekstremalnej, rzuconego w całkowicie obce strony, w odmienną strefę klimatyczną, językową czy kulturową.

Zabrakło nowoczesnych elementów, wątków pobocznych, które pozwoliłyby bardziej zżyć się z postacią głównego bohatera.