Megarecenzje - serwis agregacyjny

„Dom zły” Wojciecha Smarzowskiego to jedno z najbardziej wstrząsających rozliczeń z przeszłością, trzymające w napięciu do ostatniej sceny.

"Dom zły" to być może najważniejsze rozliczenie z komunizmem, na jakie zdobyło się polskie kino w ciągu ostatnich kilkunastu lat.

Smarzowski perfekcyjnie panuje nad tempem swojej historii, zmusza widza do wysiłku intelektualnego, podsyca jego ciekawość i chęć kombinowania, dociekania prawdy "na własną rękę".

Nie ma tu żadnych tanich sztuczek, nieudolnie zapożyczonych z zachodu chwytów. Nowoczesne to kino, jakby nie z Polski, nowocześnie napisane i prowadzone.

To jeden z najważniejszych filmów dekady (...)

„Dom zły” to wszechogarniające doświadczenie emocjonalne, wręcz fizyczne.

Jest niepokojący, niejednoznaczny, bywa odpychający. Mistrzowska, nowoczesna filmowa robota.

To nie jest film dla wszystkich, ale nie zmienia to faktu, że "Dom Zły" to Film Dobry.

„Dom zły” szarpie każdy nerw, dotyka nie tylko emocjonalnie, ale wręcz fizycznie. Zostawia nas ze smutkiem, goryczą i wzburzeniem. Znakomite kino przez duże K.

 Świetne antidotum na nostalgię za socjalizmem.

Najbardziej doceniam w tym filmie brak morału, który zastępuje niezwykły finał: oddalająca się kamera pokazuje z coraz szerszej perspektywy polski mikroświat, o którym nie chcemy pamiętać.

(...) Wojciech Smarzowski odsłania paskudną mordę naszego dzielnego narodu: brudną, zapijaczoną, z malującymi się na niej grymasami zawiści i buńczucznego samozadowolenia.

"Dom zły" Wojciecha Smarzowskiego wymyka się prostym interpretacjom. To wybitny thriller o nieuchwytności.

Słowa, które idealnie oddają prawdę o tym filmie, to: śmiech przez łzy. Dodałabym gorzki śmiech przez łzy.

W tym roku, jeśli chodzi o polskie kino film Smarzowskiego z pewnością jest w czołówce. Jednak uważam, że słusznie przegrał Złote Lwy z "Rewersem".

Jedno jest pewne, to kawał dobrego polskiego kina grozy, jednak jeśli szukacie filmu, który wbije was ze strachu w fotel, to musicie poszukać czegoś innego.

„Adam” nie aspiruje do bycia dziełem kinematografii amerykańskiej, ale skromnie plasuje się we wciąż prestiżowej przegródce filmów refleksyjnych, ciepłych i szczerych.

„Dom zły” jest przede wszystkim tym, co mamy w sobie. Nasze polskie kompleksy, lęki, najgłębiej skrywane winy, o których staramy się zapomnieć i zamieść pod dywan.