Megarecenzje - serwis agregacyjny

Warto zobaczyć ten film, dzięki wysiłkom reżyserki i aktorów ucieka on od taniego dramatu o szarej prowincji w stronę najważniejszych filmowych nagród.

„Do szpiku kości” Debry Granik, wcześniej dostrzeżony już na Festiwalu Filmowym w Sundance, to zarazem świetny kryminał, jak i bardzo ponure w swym wydźwięku zaangażowane kino społeczne.

Począwszy od zdjęć i montażu przez dekoracje i scenografię aż po muzykę wszystko jest niezwykle ascetyczne, pozostające na uboczu prezentowanych treści.

To przede wszystkim dramatyczna opowieść o przyspieszonym dojrzewaniu, o bolesnym wchodzeniu w dorosłość, ale także o poczuciu odpowiedzialności za najbliższych, bezradnych z racji wieku czy choroby.

Obraz jest do cna wychłodzony, posępny, wyjałowiony z kolorów. Do tego całość przyprawiono megaredneckowym klimatem i bożą realizacją.

A tu proszę - "Do szpiku kości" ucieka jak najdalej od przewidywalnych rozwiązań, co czyni film oryginalnym mimo wyraźnych oczekiwań względem gatunku, treści i wykonania.

Warto obejrzeć "Do Szpiku Kości".

"Do szpiku kości" ma tyleż z dramatu społecznego, co z utworu sensacyjnego opartego na motywie wyścigu z czasem.

Amerykańska reżyserka opowiada ponurą odyseję nastoletniej dziewczyny, która desperacko walczy o to, co zostało z jej rodziny.

Niepiękny to obraz, jakby skontrastowany z urodą gór Ozark, wśród których to dość beznadziejne życie się toczy, ale film je odmalowujący - bardzo ciekawy.

Obraz Debry Granik jest za to całkiem przyzwoitym, „pełnokrwistym” dramatem z zagadką kryminalną w tle.

Polecam do obejrzenia ze względu na swoistość i klimat, a równocześnie nie zachwalam.

"Do szpiku kości" może być przewrotnym filmem drogi, a raczej bezdroża.

Całość nie powala, ale wskazuje na ogromny potencjał prezentowanej opowieści.