Megarecenzje - serwis agregacyjny

„Człowiek na linie” budzi zazdrość. Opowiada bowiem o sztuce czystej, nie poddającej się żadnemu, ani społecznemu ani ideologicznemu, naciskowi, na dodatek tworzonej przez ludzi czystych i jasnych.

Łączący "bez szwów" archiwalia, materiały współczesne i "gadające głowy" (wspomnienia starszych o 30 lat uczestników akcji) film jest i efektownym spektaklem, i quasi-thrillerem, i portretem psychologiczn

W trosce o inteligencję i rozwój Czytelnika, polecam skończyć czytać recenzję, jeśli nie zrobiłeś tego wcześniej i zabrać się za seans.

To skrzyżowanie thrillera z dramatem psychologicznym, który mógłby nakręcić Herzog.

...przygotowania do wielkiego skoku przeplatają się w narracji filmu z niespiesznymi, jakby sennymi retrospekcjami, wciągającymi widza w świat, który niemal na pewno jest mu obcy.

Reżyser we wzorowy sposób buduje napięcie, do tego stopnia, że momentami widz odnosi wrażenie, jakby oglądał świetny thriller, a nie film dokumentalny.

Siła tego filmu tkwi (...) nie tylko w niezwykłości opowiadanej w nim historii, nie tylko w emocjonalnej intensywności jej opowiadania, ale także (...) w rozwichrzonej formie trzymającej się z dala od dokumentalnej sztampy.

Dziś nowojorskie WTC jest symbolem tragedii i żałoby po kilku tysiącach ofiar terrorystycznego zamachu. „Człowiek na linie”, zabierając widzów w przeszłość, wpisuje wieże w inny kontekst.

Film słusznie został nagrodzony Oscarem i bardzo dobrze oceniony przez krytyków. Nic dziwnego, skoro niesie ze sobą fascynującą i zapadającą głęboko w pamięci historię.