Megarecenzje - serwis agregacyjny

Każdy detal w tym filmie pieści oko widza, każdy dźwięk (bez niespodzianek Czajkowskiego na warsztat wziął stały współpracownik reżysera, Clint Mansell) wywołuje na plecach ciarki.

"Czarny Łabędź" jest wg mnie filmem oryginalnym,niepowtarzalnym,niezapomnianym.

Aronofsky z ogromną perfekcją, ale i również charyzmą ukazuje procesy jakie się po kolei nakładają na siebie w głowie Niny.

To już nie jest ten sam rozemocjonowany Aronofsky z „Requiem dla snu”, próbujący kupić widza tanimi sztuczkami scenariuszowymi i montażowymi, a w pełni ukształtowany twórca.

Reżysersko „Czarny Łabędź” to prawdziwa perła: Aronofsky bezbłędnie prowadzi narrację, przepuszczając realny świat przez psychikę Niny, nawiązując równocześnie do twórczości Lyncha czy Polańskiego.

Aronofsky po raz kolejny spisał się wyśmienicie, tworząc intensywny, pełen skrajnych emocji obraz.

Z zimną krwią Aronofsky stawia wszystko na jedną kartę i moim zdaniem ta karta to as.

Krótko podumowując najnowsze dokonanie Aronofskiego: z brzydkiego kaczątka eksperymentów filmowych, przeistoczył się w pięknego łabędzia dojrzałej, wyrafinowanej reżyserii.

„Czarny łabędź” elektryzuje. Hipnotyzuje zdjęciami już od pierwszej sceny. Uwodzi muzyką. Szelestem strojów i sznurowanych balerinek.

Reżyseria Aronofsky’ego zwala po prostu z nóg. Kreacja Natalie Portman zapewne przejdzie do historii kina (Oscar murowany).

Jest filmem odważnym, niebojącym się sięgnięcia do ekstremum, piekielnie intensywnym i też trochę szalonym.

Dzięki swobodzie i naturalności, z jaką to zrealizował, udaje mu się wielokrotnie nas zmylić.

Czarny łabędź po raz kolejny potwierdza klasę reżysera, nie pozostawiając także wątpliwości odnośnie Natalie Portman i zbliżającej się wielkimi krokami gali rozdania Oscarów.

Zdecydowanie polecam ten film każdemu poszukującemu ciekawego, nietuzinkowego kina na najwyższym poziomie.

Nie mamy tu niepotrzebnych scen. Ma się wrażenie że każde wypowiedziane słowo ma swoją logikę a każda scena odgrywa kluczową rolę.

Jeśli miałbym powiedzieć, czy Darren Aronofsky nakręcił dobry film, wolałbym uciec do stwierdzenia, że "Czarny łabędź" jest zaskakującym obrazem.

Wysłucham i naczytałam się peanów pochwalnych ku czci Darrena Aronofskiego i Natalie Portman. I nie potrafię tego skomentować inaczej, jak tylko gombrowiczowskim klasykiem – Jak zachwyca, kiedy nie zachwyca?

Portman zasłużyła na Oscara, bo celująco wykonała swoje aktorskie zadanie: oddała się w ręce reżysera i odtańczyła jego naiwną (choć niezwykle gwałtowną) fantazję o autodestrukcji.