Megarecenzje - serwis agregacyjny

Słodko-gorzki, wzruszający komediodramat o mało prawdopodobnej fabule, który jednak koniecznie trzeba zobaczyć ze względu na (jak zwykle) świetne kreacje Morgana Freemana i Jacka Nicholsona.

To, co najbardziej mnie poruszyło w tym filmie, to przesłanie: śmierć nie jest zła, czy dobra. Po prostu jest.

Pomimo “amerykańskiego spojrzenia” i dość długo rozkręcającej się, mało prawdopodobnej akcji, film ogląda się całkiem przyjemnie. To swoista mieszanka komedii z dramatem, dająca słodko-gorzkie, lekkie przygnębienie po seansie.

Choć brzmi to nieprawdopodobnie, to "Choć goni nas czas" jest komedią o umieraniu i to komedią całkiem udaną.

Choć goni nas czas (2007) ogląda się bez wysiłku głównie za sprawą rewelacyjnych Jacka Nicholsona i Morgana Freemana. Obsadzeni w zgodzie ze swymi emploi błyszczą i pompują powietrze w lekko sflaczały scenariusz.

Choć goni nas czas to film, w którym beztroska komedia sąsiaduje z dramatem, dickensowski moralitet z kinem drogi, a dyskusja o miejscu starych ludzi we współczesnym świecie z bezpretensjonalną rozrywką. Czyli wszystkiego po trochu.

„Choć goni nas czas” to kopalnia fragmentów, które można by wykorzystać po śmierci obu gwiazdorów w programach wspomnieniowych.

Wiele tu nudy pomimo ujęć afrykańskiego buszu, egipskich piramid czy zaśnieżonego szczytu Czomolungmy. Mało wiarygodnie wypada cała ta wędrówka mająca odmienić dusze głównych bohaterów...

Wszystko tu jest banalne (te namaszczone rozmowy o tym, Co W Życiu Ważne...), ociekające syropem i do bólu przewidywalne - jedynym urozmaiceniem pozostaje nieco cyniczna zgadywanka: który z panów zejdzie pierwszy?

Refleksję zastąpił w tym filmie wygłup. Nicholson szarżuje na całego. Przykro jest patrzeć na aktora takiej klasy, grającego w stylu Bena Stillera czy Eddie Murphy.

Najgorsze, że widz próżno będzie czekał na choć jedną śmieszną scenę, a w końcu zamysłem autorów była realizacja komedii.