Megarecenzje - serwis agregacyjny

„Bracia" to doskonałe, kameralne kino, które wbrew wymogom gatunku ani przez moment nie ociera się o patos.

Jest to niezwykle poruszający dramat o antywojennej wymowie. Nie tylko świetnie zrealizowany, ale również zagrany.

Twórca "Boksera" po raz kolejny dowodzi (...), że jest jednym z ciekawszych reżyserów współczesnego kina: wystarczająco odważnym, by nie bać się zwykłego melodramatyzmu, i wystarczająco świadomym, by go nie nadużywać.

Amerykańska wersja jest ugrzeczniona, spiłowano jej emocjonalne pazury, ale nadal pozostaje obrazem udanym.

Nie powstało, co prawda, dzieło wybitne, ale pod wieloma względami jest to przyzwoicie zrealizowany film dla dojrzałego widza.

Komu to papugowanie nie przeszkadza, ten ma szansę uznać „Braci” za film głęboki i poruszający.

Ten, bez wątpienia przemyślany, precyzyjnie skonstruowany, scenariusz trudno było zepsuć. A mimo to końcówka amerykańskiej wersji trąci banałem i tanim moralizatorstwem.

„Bracia” to kino kilku momentów.

Duńska reżyserska chciała wzbudzić emocje, potrząsnąć widzem, Sheridan tylko sprawnie opowiedział dramatyczną historię.

Od takiego twórcy, jak Jim Sheridan należy oczekiwać zdecydowanie więcej, zwłaszcza, gdy bazą do powstania jego dzieła jest inne, kompletne.

Dochodzi do pewnego paradoksu: film w pełni antywojenny nie potrafi do końca ukazać prawdziwego oblicza wojny albo przynajmniej uczynić go całkowicie wiarygodnym.

...film, choć wyraźnie słabszy od oryginału, nie jest zły, może dlatego, że kręcony przez europejskiego reżysera, i to klasowego.