Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Biała wstążka" to kino trudne i surowe, ale za to z najwyższej półki.

„Biała wstążka” Michaela Hanekego przypomina, że czasem warto mieć bałagan.

Można mówić tu o "arcydziele", gdyby słowo to nie zostało już tak zszargane i zużyte.

...„Biała wstążka” to jedna z najważniejszych europejskich produkcji ostatnich lat.

"Białą wstążkę" oglądamy z boku, zdystansowani, przypatrując się z rosnącą trwogą, jak niepostrzeżenie, powoli, nieubłaganie rodzi się zło.

Solidne i zaangażowane społecznie kino, obok którego nie powinno się przejść obojętnie.

W chłodnej, surowej formie Haneke przez 2,5 godziny odsłania kolejne skrzętnie skrywane tajemnicy wsi. Jak w dobrym kryminale napina nasze nerwy do granic możliwości, nie dając jasnego rozwiązania tajemnicy.

Biała wstążka to wielowątkowe, a przy tym spójne i najbardziej dojrzałe dzieło Hanekego.

Film pomimo skromnych czy wręcz surowych środków wyrazu i braku dosłowności jest wstrząsający.

(...) to precyzyjnie opowiedziana historia narodzin jednego z największych wynaturzeń w dziejach ludzkości...

Nie ma tu wielkich kreacji, ale wszyscy aktorzy prezentują równy, dość wysoki poziom, przez co cała historia otrzymuje charakter niezwykle sugestywnej, osobistej przypowieści. Fani reżysera będą z całą pewnością zadowoleni.

"Biała wstążka" to film dobry, ale – jak na Hanekego – nie wybitny.

Pomimo iż nie jest to film „efektowny”, nieprędko się o nim zapomni.

Haneke opowiada tę historię spokojnie, ascetycznie, w czarno-białych barwach, jakie znamy z dawnych fotografii.

Czarno-biała taśma, spokojna narracja, sielankowe pejzaże i spojrzenie z dystansu na to, jak rodzi się zło. Haneke jest mistrzem.

Najnowszy film od Austriaka to z pewnością jedna z ciekawszych i lepszych propozycji w jego filmografii, choć opisy mogą być złudne.

Są w filmografii Hanekego obrazy, które na tę nagrodę zasługiwały, ale Biała wstążka zdecydowanie się do nich nie zalicza.