Megarecenzje - serwis agregacyjny

Moja rada może więc być tylko jedna - do kin marsz!

Brad Pitt lekceważony przeze mnie przez lata, tym razem wznosi się na wyżyny umiejętności, prezentując swój niebywały talent komediowy jako Aldo Raine.

Cóż poradzić, jego nowe dzieło ma moc kija bejsbolowego, którym żydowski komandos pozbawia życia kolejnych Niemców.

Wybierając inne rozwiązanie Tarantino udowadnia, że jest zarazem szaleńcem, jak i geniuszem, który bawi się kinem, jak dziecko.

Sielanka? Dzieło doskonałe? Chce się krzyczeć, że tak i naprawdę kombinuję, żeby znaleźć jakieś niedociągnięcia. Ale nie ma, zupełnie.

Jeśli naprawdę kochacie kino, nie powinniście mieć problemów, by dać się totalnie uwieść cudnemu, przewrotnemu filmowi Quentina Tarantino.

Dlatego bez zbędnych szczegółów, bez rozbierania filmu na czynniki pierwsze zapraszam na film!! Owacje na stojąco mistrzu Tarantino!!

To popkulturowa rozrywka najwyższej próby a doszukiwanie się tu czegokolwiek poza dobrą zabawą jest niczym chęć odnalezienia witamin w lizakach. Można, tylko po c…o?

Quentin Tarantino znowu zmontował pierwszorzędny film. Z dobrą muzyką i jeszcze lepszymi dialogami.

Stworzenie z prostej historii czegoś wielkiego to rzecz rzadka w kinematografii, zdecydowanie zasługująca na aprobatę.

To przede wszystkim pastisz wszystkiego co związane z kinem wojennym lat 60. i 70.

Oprócz ekipy aktorskiej oraz reżysera i scenarzysty w jednej osobie, na słowa uznania zasłużył także twórca ścieżki dźwiękowej, Ennio Morricone.

Tarantino nadal jest wielki. Ja nadal malutki. POLECAM!

Tarantino jedynie brak samodyscypliny. W swojej filmowej zabawie, choć udanej, nazbyt się zapamiętuje i pod koniec filmu można odczuć ponad dwugodzinny seans.

Ze względu na smaczki ostrożnie "Bękarty" polecę, chociaż z kina wyszedłem z poczuciem absmaku, do którego przyczynił się rechot widowni podczas scen okrucieństwa.

"Bękarty wojny" to żadne arcydzieło, żadna forma na miarę "Pulp Fiction". Malkontentów nie przekona, fanów nie zawiedzie.

Tarantinowska bajka wojenna jest na pewno dziełem specyficznym. Owszem, momentami przesadzonym i trochę przydługim.