Megarecenzje - serwis agregacyjny

"33 sceny z życia" to najlepszy film ostatniego festiwalu w Gdyni, a zarazem dowód, że wciąż warto w polskie kino wierzyć.

Patrząc na najnowszy film Małgorzaty Szumowskiej wiemy, że mamy do czynienia z czymś świeżym, z pewną niezwykłościa w kinie (...)

(...) jeden z najciekawszych polskich filmów od lat i jedna z niewielu dojrzałych prób zmierzenia się z tematem śmierci.

Powstało kino, które ogląda się ze ściśniętym gardłem i w milczeniu.

Szumowska zrealizowała swój najlepszy film z wydatną pomocą życia i przy znikomym wsparciu metafor.

Szumowska zamiast pokrzepiających banałów serwuje nam kawał wstrząsająco uczciwej spowiedzi.

Najnowsze dzieło Szumowskiej zasłużyło na rozgłos.

Jej film nie jest konwencjonalną elegią rozpamiętującą ból po stracie ukochanych, tylko przyznaniem się do emocjonalnej bezradności wobec obowiązujących form wyrażania żalu, lęku, osamotnienia, żałoby.

Film Szumowskiej zwraca uwagę nie tylko tematyką, ale i poziomem warsztatu

Nowy obraz Małgorzaty Szumowskiej skutecznie wytrąca nas z równowagi. Prowokuje, przełamuje tabu, sprzeciwia się konwencjom.

Film jest zupełnie jak życie, trochę smutny, trochę śmieszny, bo mimo wszechobecnej śmierci, zdarzają się sceny, które mogą bawić niemalże do łez.

Czułam, jakby przejechał po mnie walec z napisem: to może spotkać również ciebie.

W nowym filmie Szumowska nie tyle oswaja śmierć, co dyskutuje z jej oswojonym kulturowo fenomenem.

Do obarczonej przewidywalnym, dalekim od happy endu zakończeniem opowieści o własnej egzystencji, trzeba będzie dopisywać kolejne sceny.

Ten film to mały fenomen na polskim rynku - ciężki, trudny, na pewno nie poprawiający samopoczucia, który jednak cieszy się dużą popularnością widzów.

Surowe, chłodne zdjęcia Michała Englerta oraz klimatyczne dźwięki Pawła Mykietyna tworzą idealne dopełnienie całej historii. Aktorzy, zarówno zagraniczni jak i polscy, stworzyli genialne kreacje.

Ten film wykonany był na światowym poziomie i sądzę, że gdyby to właśnie obraz Szumowskiej startował w tym roku do Oscara, miałby duże szansę na nominację.

Racje mają ci, którzy mówią, że tak o śmierci nikt jeszcze w polskim kinie nie mówił. Szumowska robi to bez patosu i sentymentalizmu (...)

Tu jest tylko narastająca agresja i wspomnienia - pierwsza po jakimś czasie nuży, a drugie nic nowego nie wnosi. Momentami jest po prostu za dużo tragizmu na metr kwadratowy.

Federico Fellini powiedział kiedyś, że jeśli chce zobaczyć prawdziwe życie, to woli pójść na spacer, a nie do kina. Sztuka filmowa z pewnością by zyskała, gdyby artyści od czasu do czasu przypominali