Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nawet sobie nie wyobrażacie, ile rozrywki może zapewnić widok zburzonej Kaplicy Sykstyńskiej, której szczątki przygniatają tysiące wiernych.

Jedno jest pewne; film jest płytki niczym pusty brodzik, ale przecież nie głębi po nim oczekujemy. No, przynajmniej nie powinniśmy.

Wielkie budowle rozpadają się jak domki z klocków lego, całe miasta znikają z powierzchni, wali się statua Chrystusa w Rio de Janeiro (...), nawet Watykan się rozpada.

Każdy widz ma niezbywalne prawo dobrze się bawić na seansie i tak się zapewne stanie, jeśli tylko potrafi wyłączyć umysł.

„2012” jest filmem, który ogląda się całkiem przyjemnie, jeśli uprzednio nie wymaga się od niego głębi czy fabularnej istoty.

Jest to ten rodzaj kina, przy którym nie trzeba za dużo myśleć, trzeba się po prostu dobrze bawić.

Solą tego typu filmów są oczywiście efekty specjalne, dzięki którym możemy się napawać spektakularnymi obrazami zniszczenia.

Prawie trzygodzinny obraz Rolanda Emmericha, mógłby swobodnie zostać podzielony na dwa, zupełnie niezależne filmy.

Podsumowując: trochę "Titanica", trochę "Armagedona" nie jest najlepszą mieszanką, a raczej niestrawną kaszanką.

Niemiec udowodnił, że talent do ukazywania masowej destrukcji nie idzie mu w parze z pisaniem dobrych scenariuszy.

Reżyser Roland Emmerich – lubujący się w monumentalnych filmach katastroficznych – postanowił pokazać, jak będzie wyglądać koniec naszej cywilizacji.

Pomimo brawurowej scenografii i piorunujących efektów, wizja zagłady ludzkości emocje wywołuje dość nikłe.

„2012” to film przeznaczony tylko dla zagorzałych fanów niemieckiego reżysera, resztę przed wizytą w kinie ostrzegam, tak jak Majowie ostrzegali nas przed końcem świata.

Bolesne jest dla widza również dlatego, że „2012” to bodaj najbardziej rozdęta fabuła niemieckiego reżysera, która wymaga wysiedzenia w kinowym fotelu aż 160 minut.

Takie debilizmu spodziewałbym się raczej po kimś pokroju boskiego Uwe, a nie osobnikowi, który swymi badziewnymi filmami zarabia grube miliony.

Obejrzeć, czy nie obejrzeć? Zdecydowanie odradzam. Chyba, że ktoś lubi filmy, które nie dorównują poziomem fabularnym nawet domowym filmikom z chrzcin, czy urodzin.

Taki jest właśnie "2012" - niczym nadmuchany do granic możliwości balon z wodą, długo wisi niespokojnie w powietrzu, by w końcu rozlać się swoim rozczarowaniem na lewo i prawo.