Megarecenzje - serwis agregacyjny

„127 godzin” to apoteoza życia, z całą jego nieprzewidywalnością, okrucieństwem i pięknem ukrytym w drobiazgach.

"127 Godzin" to świetnie nakręcony i wstrząsający obraz.

Powalający, elektryzujący i dynamiczny.

"127 godzin" to film o walce z samym sobą, ograniczenia okazały się wyzwalające.

W istocie, „127 godzin” staje się popisem kunsztu: reżyserskiego Danny’ego Boyle’a, aktorskiego Jamesa Franco i operatorskiego pary Anthony Dod Mantle – Enrique Chediak.

Niesamowity film.

Historia prosta, bolesna i prawdziwa niczym biblijna przypowieść. Danny Boyle znowu pokazał klasę.

Boyle we współpracy z operatorami Enriquem Chediakem i Anthonym Dod Mantle'em oraz montażystą Jonem Harrisem stworzył niezwykle intensywne wizualne doświadczenie.

Boyle wycisnął z tematu maksimum.

Wzięty z życia świetny pomysł inscenizacyjny wzbogaca dramatyzm sytuacji, zastępując tradycyjny komentarz z offu.

Nie ma w jego roli niczego nadzwyczajnego, a mimo to z miejsca wierzy się jego postaci. I może właśnie w tej "nienadzwyczajności" kryje się tajemnica - bez przerysowania, tak bardzo normalnie i naturalnie staje się Ralstonem.

Piękne zdjęcia i ich kolorystyka sprawiają, że film ogląda się z prawdziwą przyjemnością.

Brawa i dla reżysera, który umiejętnie potrafi skupić uwagę widza przez cały film, rewelacyjnie budując napięcie. Brawa dla aktora, który udźwignął tak trudną rolę.

Nieczuły na Boyle'owską moralistykę wolę delektować się tym, co w kinie lubię najbardziej: emocjami sięgającymi zenitu, zdjęciami przyprawiającymi o szczękopad, bohaterem w sytuacji ekstremalnej i oscarową kreacją.

To (...) świetny przykład na to, że przede wszystkim liczy się „jak”, a nie „co”.

„127 godzin” opowiada o dramacie, który wydarzył się naprawdę, o walce człowieka z samym sobą i tym do czego jest zdolny, gdy chodzi o jego życie (przez co momentami ma się ochotę odwrócić wzrok od ekranu).

Wyszło nadspodziewanie dobrze.

Problem w tym, że w „127 godzinach” stawia na kuglarstwo najniższej próby.

Towarem Boyle’a są ciarki i gęsia skórka. Metodą – zmysłowy atak według strategii reklamy i teledysku.

...Boyle atakuje nasze zmysły i trzewia, zapominając o umysłach.